Niesamowicie wiele kobiet nie jest pewnych swojego piękna. Skąd bierze się ten paradoks? Jego przyczyny tkwią bardzo głęboko w nas samych. Choć nie zawsze je uświadamiamy, ich wpływ na nasze postrzeganie siebie jest ciągły.

Żyje kobieta — piękna, interesująca i pod wieloma względami odnosząca sukcesy. Jednak jej spojrzenie jest bardzo zmęczone. Po prostu zmęczyła się dźwiganiem wszystkiego na własnych barkach. Ale nadal robi to dzień po dniu. Nie ma na kogo liczyć, a życie z każdym dniem jej to potwierdza.

Co opowiem synowi o życiu, choć i tak mnie nie posłucha… Takie są zasady życia: rodzice mówią, dzieci nie słuchają, a później zaczyna się „ach, gdyby młodość wiedziała…”.

Zazdrośnicy powiedzieliby — diagnoza. A przecież jedyna różnica w porównaniu z resztą ludzkości to zawartość feomelaniny — jasnego barwnika w strukturze włosów. A tyle plotek i dyskusji wokół tej jasności…

„Człowiek bez zmarszczek to ktoś, kto nigdy nie odważył się żyć”, głosi wschodnia mądrość.

Nie będę powtarzać oklepanych porad z kobiecych magazynów o tym, jak stać się najpiękniejszą — opowiem wam to, czego nikt inny nie powie.

Szczera spowiedź kobiety, dalekiej od współczesnych standardów piękna.

Jeśli kiedykolwiek pojawi się u ciebie myśl, że po czterdziestce życie kobiety się kończy — przypomnij sobie ten artykuł o wspaniałych cechach, które mają tylko kobiety po…

Wydaje mi się (mogę się miliard razy mylić), że związki w wieku 40 lat są dużo prostsze i bardziej szczere niż te, które zaczynają się w wieku 20 lat. Tutaj obowiązuje tylko kilka bardzo prostych i jasnych zasad, których nigdy nie wolno łamać.